سپید آلود

و شب از خانه های خفته صاحب هاش

خواب آلود

ومن : این شب زده

بیدارچندین ساله     آن مغموم

که مست از ضرب های ریزریز چابک سیار

می چرخم چو آن کودک

که دور خود

- چه می گردی ؟...

... به زیر آن غول سای

این پر سپید برزمین مانده

به وقت خفت انگار از ازل

این آدمان از دیر خواب آلود...؟

و می خندد

 و می گویم – ولی این بار در خود - : های...!؟

به برف اندود گشته گفتم این برزن سپید آلود

و این مردم چه خواب آلوده

گویی از ازل    از دیر

که جغد این شوم می شوبد

رخ مهتاب  اندر آب

ببینیم اش اگر حتا ته این حوض

گو درخواب...

ولی او باز می خندد!

... و می خندد! ... و می خندیم ... !!!

و می گردیم و می خندیم و می گردیم ...

به طرب اش چابک و سیار

که گویی از ازل این بار

که باشد صبح صادق تا

پس این سرد و تر مانده

تک این کوی آدم هاش

خواب آلود

هی... هی هات خواب آلود ...

                                              ۲۷/خرداد/۸۷